Ik ben geen dagelijkse blog schrijfster. Mijn teksten op dit platform zijn eerder een week- of maandboek waarin ik mijn ervaringen digitaal neerpen. Een persoonlijk verslag van wat ik meemaak als vrouw, moeder, helft van een koppel, schrijfster, …  Vat het samen als een kleurrijke beschrijving van de ROL-lercoaster van het leven en hoe ik een verdienstelijke poging waag daarin mee te gaan (of net niet).

Tijdens het luisteren naar de radio deze ochtend, bleef er één zin uit een liedje van Lucas Graham in mijn hoofd hangen. You gave me something to lose. Het trof me omwille van de dubbele betekenis die erin schuilt. Hoe je zoveel met zo weinig woorden kan zeggen. En ook omwille van de herkenbaarheid van het kwetsbare. Want het is waar, hoe mooi het ook is om iets te krijgen van een ander, vanaf dat moment ben je ook uiterst kwetsbaar. Alsof je tegelijk met het verschaffen van het eigendomsrecht, ook de angst inademt om het terug kwijt te geraken. Als...

18 augustus 2019: vandaag dag op dag drie jaar geleden stond ons hart en ons leven stil. De relativiteit van tijd blijft me nog dagelijks verbazen, hoe we na die eeuwig durende uren van wachten toch opeens enkele jaren verder zijn. Vorige week kregen we het bevrijdende nieuws te horen dat met Mona alles prima is, één jaar na de definitieve stop van de behandeling.. We zien haar ook letterlijk openbloeien. De blik in haar ogen – die onbezorgde openheid van voor het L-woord – is eindelijk terug. Opeens was het daar, Kev en ik zagen het allebei op dezelfde...

En toen opeens stopte het. Van de ene dag op de andere. Er was niet echt een aanleiding maar mijn lichaam besloot: het is genoeg geweest. Ik houd ermee op. Ik ging slapen met drukkende hoofdpijn en stond op met het gevoel dat ik onder een pletwals had gelegen, de ganse nacht lang. Misschien wel de afgelopen twee en een half jaar. Of zelfs mijn hele leven al. In elk geval, negeren was niet langer een optie. En met dat besef, trof het mij als een mokerslag. Dit kwam niet uit de lucht gevallen. Natuurlijk is er wel een aanleiding, sterker...

Er zijn dagen dat ik mij afvraag op welke manier het L-woord ons getekend heeft. Soms denk ik dat we er sterker uitgekomen zijn. Dat zijn de dagen dat ik hoopvol ben, wanneer ik erop vertrouw dat we uit die helse periode enkel het goede gedestilleerd hebben en dat we dat als stevige basis kunnen gebruiken om ons verdere leven uit te bouwen. Ongetwijfeld hebben we kracht geput uit dit alles. We zijn geconfronteerd met onze grenzen. Met de bodem van de put en op de één of andere manier zijn we erin geslaagd eruit te klauteren. We hebben ons...

Het rolt af en en aan in golven… Voor het eerst in méér dan twee jaar begin ik spontaan te huilen bij het horen van een lied. Alsof ik nu pas durf loslaten, voorzichtig, om het broze evenwicht niet te verstoren. Al die tijd heb ik angstvallig vastgehouden, een soort van permanente kramp. Vooral niet loslaten. Niet bewust natuurlijk maar pas nu er een opening komt in die lange periode van duisternis, besef ik hoezeer ik mijn verdriet in mezelf heb opgesloten. Misschien vanuit de idee dat er geen ruimte voor was. Alle ruimte werd ingenomen door de ultieme drang...

Kerstmis. Ze slaan ermee om onze oren: in de reclamebladen, met de affiche die de kinderen mogen ontwerpen voor de kerstmarkt, in de hele discussie over het afschaffen van de naam Kerstmarkt en deze te vervangen door Wintermarkt en ga zo maar verder. Ik ben er niet klaar voor, dat hele kerstgedoe.  Ja, natuurlijk is het mij niet onbekend, dat gevoel van steeds donkerder en killer wordende avonden, de bladeren die ronddwarrelen als kleurige sneeuwvlokken tot de bomen helemaal kaal zijn en schreeuwen om vrolijke kerstlampjes om ze op te fleuren. De haard die knusjes knettert, warme pompoensoep en gluhwein,...

“We zijn wat we ons herinneren. Dat hangt samen met weten wie we zijn, begrijpen waarom onze omgeving is wat ze is en van daaruit besluiten er iets aan te doen.” (Carlos Ruiz Zafón) Een uitspraak van de bekende romanschrijver die ik las in het tijdschrift Verzin van Creatief Schrijven. Het zette me meteen aan het denken. Want Zafón slaat de nagel op de kop. Uiteraard zijn er in het leven zaken waaraan je niets kunt veranderen. Dat hebben wij aan den lijve ondervonden die bewuste 18 augustus 2016 met de diagnose van Mona. Met de beste wil van de wereld kan je...

Vanaf nu bestaat mijn leven uit drie tijdperken: ons leven zoals het was voor Mona ziek werd, de twee jaar durende behandeling en alles vanaf het moment waarop ze genezen is verklaard. Nu dus. Hoe ik mij tot dat derde tijdperk moet verhouden, is nog zoeken. Uiteraard ben ik gelukkig, dat behoeft geen verdere toelichting. Maar ik zou het toch ook breekbaar, onzeker, wankel en twijfelend durven noemen. Regelmaat en structuur geven – hoe verstikkend soms ook –  een bepaalde zekerheid. Het vaste stramien, de vele regels en beperkingen, ik heb ze vervloekt. Maar ergens creëerden ze ook een gevoel van...

Het grote woord is eruit: Mona is GENEZEN! Het mag gezegd, geschreeuwd, gejubeld worden. Genezen, genezen, genezen. Wat een verlossend nieuws, wat een ontlading. Ein-de-lijk, na een rally van ruim twee jaar, maakt dokter Bordon met één simpele maar prachtige zin een einde aan de onzekerheid: “Ik heb alleen maar goed nieuws voor jullie!” Mona krijgt 10 op 10 nog voor het schooljaar officieel begonnen is en dat is hoe dan ook de belangrijkste en beste score van haar hele leven. Dat we gelukkig zijn dekt lang de lading niet. Er zijn gewoon geen woorden voor dit gevoel, deze overweldigende emotie....

Het klopt wat ze zeggen over de laatste loodjes: en of ze wegen! Kev is net vertrokken met Mona naar het UZ Gent, tweede controle op rij bij dokter Bordon en nu maar duimen dat die neutrofielen terug de hoogte in zijn! Mona’s beenmerg is moe. Moe van de twee jaar durende strijd, van de vele chemobehandelingen en –pillen. Net als wij moe zijn van de hele rompslomp die met dit alles gepaard gaat. Twee jaar is niet niets, zelfs achteraf bekeken en met de vreemd tegenstrijdige vaststelling dat tijd een relatief begrip is en soms vlugger voorbij is dan...