Ik ben geen dagelijkse blog schrijfster. Mijn teksten op dit platform zijn eerder een week- of maandboek waarin ik mijn ervaringen digitaal neerpen. Een persoonlijk verslag van wat ik meemaak als vrouw, moeder, helft van een koppel, schrijfster, …  Vat het samen als een kleurrijke beschrijving van de ROL-lercoaster van het leven en hoe ik een verdienstelijke poging waag daarin mee te gaan (of net niet).

Kerstmis. Ze slaan ermee om onze oren: in de reclamebladen, met de affiche die de kinderen mogen ontwerpen voor de kerstmarkt, in de hele discussie over het afschaffen van de naam Kerstmarkt en deze te vervangen door Wintermarkt en ga zo maar verder. Ik ben er niet klaar voor, dat hele kerstgedoe.  Ja, natuurlijk is het mij niet onbekend, dat gevoel van steeds donkerder en killer wordende avonden, de bladeren die ronddwarrelen als kleurige sneeuwvlokken tot de bomen helemaal kaal zijn en schreeuwen om vrolijke kerstlampjes om ze op te fleuren. De haard die knusjes knettert, warme pompoensoep en gluhwein,...

“We zijn wat we ons herinneren. Dat hangt samen met weten wie we zijn, begrijpen waarom onze omgeving is wat ze is en van daaruit besluiten er iets aan te doen.” (Carlos Ruiz Zafón) Een uitspraak van de bekende romanschrijver die ik las in het tijdschrift Verzin van Creatief Schrijven. Het zette me meteen aan het denken. Want Zafón slaat de nagel op de kop. Uiteraard zijn er in het leven zaken waaraan je niets kunt veranderen. Dat hebben wij aan den lijve ondervonden die bewuste 18 augustus 2016 met de diagnose van Mona. Met de beste wil van de wereld kan je...

Vanaf nu bestaat mijn leven uit drie tijdperken: ons leven zoals het was voor Mona ziek werd, de twee jaar durende behandeling en alles vanaf het moment waarop ze genezen is verklaard. Nu dus. Hoe ik mij tot dat derde tijdperk moet verhouden, is nog zoeken. Uiteraard ben ik gelukkig, dat behoeft geen verdere toelichting. Maar ik zou het toch ook breekbaar, onzeker, wankel en twijfelend durven noemen. Regelmaat en structuur geven – hoe verstikkend soms ook –  een bepaalde zekerheid. Het vaste stramien, de vele regels en beperkingen, ik heb ze vervloekt. Maar ergens creëerden ze ook een gevoel van...

Het grote woord is eruit: Mona is GENEZEN! Het mag gezegd, geschreeuwd, gejubeld worden. Genezen, genezen, genezen. Wat een verlossend nieuws, wat een ontlading. Ein-de-lijk, na een rally van ruim twee jaar, maakt dokter Bordon met één simpele maar prachtige zin een einde aan de onzekerheid: “Ik heb alleen maar goed nieuws voor jullie!” Mona krijgt 10 op 10 nog voor het schooljaar officieel begonnen is en dat is hoe dan ook de belangrijkste en beste score van haar hele leven. Dat we gelukkig zijn dekt lang de lading niet. Er zijn gewoon geen woorden voor dit gevoel, deze overweldigende emotie....

Het klopt wat ze zeggen over de laatste loodjes: en of ze wegen! Kev is net vertrokken met Mona naar het UZ Gent, tweede controle op rij bij dokter Bordon en nu maar duimen dat die neutrofielen terug de hoogte in zijn! Mona’s beenmerg is moe. Moe van de twee jaar durende strijd, van de vele chemobehandelingen en –pillen. Net als wij moe zijn van de hele rompslomp die met dit alles gepaard gaat. Twee jaar is niet niets, zelfs achteraf bekeken en met de vreemd tegenstrijdige vaststelling dat tijd een relatief begrip is en soms vlugger voorbij is dan...

Het is grote vakantie en Beau slaapt al de ganse week tot na 9u00. Terwijl Mona voor de televisie lummelt - zij blijft een vroege vogel - maak ik alvast zijn ontbijt klaar voor straks, als hij nog warm van de slaap de trap afkomt en zich tevreden tegen me aandrukt. Wat een verschil met de jachtige schoolochtenden, wanneer alles volgens een vast schema verloopt en er weinig tijd rest voor knuffels en gelummel. Vertragen. Het is een woord dat almaar vaker opduikt. In tijdschriften, reclamespots, interviews, workshops, noem maar op. Je zou het bijna een zegen kunnen noemen dat er...