Ik ben geen dagelijkse blog schrijfster. Mijn teksten op dit platform zijn eerder een week- of maandboek waarin ik mijn ervaringen digitaal neerpen. Een persoonlijk verslag van wat ik meemaak als vrouw, moeder, helft van een koppel, schrijfster, …  Vat het samen als een kleurrijke beschrijving van de ROL-lercoaster van het leven en hoe ik een verdienstelijke poging waag daarin mee te gaan (of net niet).

Ik word wakker op een uur waarvan ik het gevoel heb dat het niet helemaal klopt met het uur waarop mensen behoren wakker te worden. Toch niet als ze na middernacht pas in bed gekropen zijn, met een paar glaasjes op en in het geloof dat hen een lange, diepe slaap gegund is, doorweven met droomrijke beslommeringen, net buiten de rand van het bewustzijn. Niet dus. Het blijkt weliswaar ochtend – een uur of zes – maar nog lang geen aanvaarbaar uur om in het weekend op te staan. Dus blijf ik koppig liggen, een kwartier op de ene zijde. Het...

Ik scroll terug naar de laatste keer dat ik in mijn digitaal dagboek heb geschreven: vrijdag 20 maart, ruim twee maanden geleden. De episodes tussen twee stukken tekst worden langer, de emoties minder scherp. De tijd vijlt ze bij, omrandt de herinneringen met tolerantie in plaats van beklemming. Het is oké dat ze er zijn, meestal. Maar soms overvalt me nog eensklaps dat gevoel, die gapende afgrond. De kamer die plots rond me lijkt te tollen terwijl ik van duizelingwekkende hoogte naar beneden val, een leeg niemandsland tegemoet. Onlangs nog, toen we op controle moesten bij de pediater – routinecontrole heet...

Het zijn bizarre tijden. Wat enkele weken geleden nog een ver-van-ons-bed show was, overschaduwt ons opeens met de accuraatheid van een degelijk mondmasker. Corona, overal slaan ze ermee om onze oren. TV, radio, de kranten, op het werk, in de scholen… Onze wereld wordt noodgedwongen gereduceerd tot de muren van ons huis, misschien nog net de tuin eromheen en de virtuele link met de buitenwereld – if you’re lucky. Telewerk wordt de nieuwe norm, thuisonderwijs een opgedrongen maar logische keuze. Boodschappen doen is een huzarenstukje, waarbij je je in een landschap van geplunderde rekken en argwanend kijkende medemensen beweegt, onder...

“Een pleister moet je altijd met een korte, snelle ruk verwijderen.” Een bewering uit mijn kindertijd die jarenlang is blijven hangen. En die complete – excusez le mot – bullshit is. Zowat alles aan die stelling is verkeerd – zeker als het over emotionele pleisters gaat – maar dan nog. Geen enkele verpleegster in het UZ Gent haalde het ooit in haar hoofd om één van Mona’s verbanden er in één krachtige beweging af te halen. Dat verwijderen ging gepaard met zachte stemmen, geruststellende woorden, doelbewuste maar voorzichtige rukjes aan de zijkanten van de plakker tot er een hoekje loskwam,...

Communicatie als HSP*-er is geen lachertje. Het probleem stelt zich vooral in het feit dat communicatie op zoveel verschillende niveaus gebeurt. Als HSP ervaringsdeskundige kan ik ervan getuigen hoe moeilijk het is om uit te maken wat iemand nu eigenlijk hoofdzakelijk wil zeggen. Want waar iemand er misschien onder collega’s mee wegkomt met te zeggen dat het 'helemaal geen probleem is dat haar voorstel niet werd weerhouden', voel ik op datzelfde moment de teleurstelling die onder die mededeling schuilt en slorp deze als een spons onmiddellijk op. En zo gaat het met alle gelijkaardige voorvallen. Iemand zegt iets zus maar...

In de vroege uurtjes van deze ochtend – een uitgelezen tijdstip zo blijkt maar weer om invallen voor mijn blog te krijgen – besefte ik dat er een verhaal is dat ik al heel lang uitstel om neer te pennen. Al is deze bewering niet helemaal correct, ik ben er eigenlijk al lange tijd mee bezig maar dan in de vorm van een dagboek. Een dagboek dat start op 18 augustus 2016. De dag dat ons leven voorgoed werd opgesplitst in voor en na het L-woord. Op dat moment – die eerste dag – was het mijn laatste houvast. Een papieren...

In mijn zoektocht naar wat mij energie geeft, moet ik noodgedwongen ook op zoek naar mijn energievreters. Dingen die – bewust of onbewust – aan mijn gedachten knabbelen en om het hardst schreeuwen om gehoord te worden. Of net stiekem in mijn oor fluisteren, hun geniepige best doen om op mijn gemoed in te werken en er terug een flinke deuk in te maken. De aha-erlebnis trof me op een ontiegelijk uur in de ochtend. De zon – zeker in deze periode van het jaar, waarin ze haar licht zoveel korter over ons doen en laten laat schijnen – draaide zich...

Tijdens het luisteren naar de radio deze ochtend, bleef er één zin uit een liedje van Lucas Graham in mijn hoofd hangen. You gave me something to lose. Het trof me omwille van de dubbele betekenis die erin schuilt. Hoe je zoveel met zo weinig woorden kan zeggen. En ook omwille van de herkenbaarheid van het kwetsbare. Want het is waar, hoe mooi het ook is om iets te krijgen van een ander, vanaf dat moment ben je ook uiterst kwetsbaar. Alsof je tegelijk met het verschaffen van het eigendomsrecht, ook de angst inademt om het terug kwijt te geraken. Als...

18 augustus 2019: vandaag dag op dag drie jaar geleden stond ons hart en ons leven stil. De relativiteit van tijd blijft me nog dagelijks verbazen, hoe we na die eeuwig durende uren van wachten toch opeens enkele jaren verder zijn. Vorige week kregen we het bevrijdende nieuws te horen dat met Mona alles prima is, één jaar na de definitieve stop van de behandeling.. We zien haar ook letterlijk openbloeien. De blik in haar ogen – die onbezorgde openheid van voor het L-woord – is eindelijk terug. Opeens was het daar, Kev en ik zagen het allebei op dezelfde...

En toen opeens stopte het. Van de ene dag op de andere. Er was niet echt een aanleiding maar mijn lichaam besloot: het is genoeg geweest. Ik houd ermee op. Ik ging slapen met drukkende hoofdpijn en stond op met het gevoel dat ik onder een pletwals had gelegen, de ganse nacht lang. Misschien wel de afgelopen twee en een half jaar. Of zelfs mijn hele leven al. In elk geval, negeren was niet langer een optie. En met dat besef, trof het mij als een mokerslag. Dit kwam niet uit de lucht gevallen. Natuurlijk is er wel een aanleiding, sterker...