Ik ben geen dagelijkse blog schrijfster. Mijn teksten op dit platform zijn eerder een week- of maandboek waarin ik mijn ervaringen digitaal neerpen. Een persoonlijk verslag van wat ik meemaak als vrouw, moeder, helft van een koppel, schrijfster, …  Vat het samen als een kleurrijke beschrijving van de ROL-lercoaster van het leven en hoe ik een verdienstelijke poging waag daarin mee te gaan (of net niet).

Communicatie als HSP*-er is geen lachertje. Het probleem stelt zich vooral in het feit dat communicatie op zoveel verschillende niveaus gebeurt. Als HSP ervaringsdeskundige kan ik ervan getuigen hoe moeilijk het is om uit te maken wat iemand nu eigenlijk hoofdzakelijk wil zeggen. Want waar iemand er misschien onder collega’s mee wegkomt met te zeggen dat het 'helemaal geen probleem is dat haar voorstel niet werd weerhouden', voel ik op datzelfde moment de teleurstelling die onder die mededeling schuilt en slorp deze als een spons onmiddellijk op. En zo gaat het met alle gelijkaardige voorvallen. Iemand zegt iets zus maar...

In de vroege uurtjes van deze ochtend – een uitgelezen tijdstip zo blijkt maar weer om invallen voor mijn blog te krijgen – besefte ik dat er een verhaal is dat ik al heel lang uitstel om neer te pennen. Al is deze bewering niet helemaal correct, ik ben er eigenlijk al lange tijd mee bezig maar dan in de vorm van een dagboek. Een dagboek dat start op 18 augustus 2016. De dag dat ons leven voorgoed werd opgesplitst in voor en na het L-woord. Op dat moment – die eerste dag – was het mijn laatste houvast. Een papieren...

In mijn zoektocht naar wat mij energie geeft, moet ik noodgedwongen ook op zoek naar mijn energievreters. Dingen die – bewust of onbewust – aan mijn gedachten knabbelen en om het hardst schreeuwen om gehoord te worden. Of net stiekem in mijn oor fluisteren, hun geniepige best doen om op mijn gemoed in te werken en er terug een flinke deuk in te maken. De aha-erlebnis trof me op een ontiegelijk uur in de ochtend. De zon – zeker in deze periode van het jaar, waarin ze haar licht zoveel korter over ons doen en laten laat schijnen – draaide zich...

Tijdens het luisteren naar de radio deze ochtend, bleef er één zin uit een liedje van Lucas Graham in mijn hoofd hangen. You gave me something to lose. Het trof me omwille van de dubbele betekenis die erin schuilt. Hoe je zoveel met zo weinig woorden kan zeggen. En ook omwille van de herkenbaarheid van het kwetsbare. Want het is waar, hoe mooi het ook is om iets te krijgen van een ander, vanaf dat moment ben je ook uiterst kwetsbaar. Alsof je tegelijk met het verschaffen van het eigendomsrecht, ook de angst inademt om het terug kwijt te geraken. Als...

18 augustus 2019: vandaag dag op dag drie jaar geleden stond ons hart en ons leven stil. De relativiteit van tijd blijft me nog dagelijks verbazen, hoe we na die eeuwig durende uren van wachten toch opeens enkele jaren verder zijn. Vorige week kregen we het bevrijdende nieuws te horen dat met Mona alles prima is, één jaar na de definitieve stop van de behandeling.. We zien haar ook letterlijk openbloeien. De blik in haar ogen – die onbezorgde openheid van voor het L-woord – is eindelijk terug. Opeens was het daar, Kev en ik zagen het allebei op dezelfde...

En toen opeens stopte het. Van de ene dag op de andere. Er was niet echt een aanleiding maar mijn lichaam besloot: het is genoeg geweest. Ik houd ermee op. Ik ging slapen met drukkende hoofdpijn en stond op met het gevoel dat ik onder een pletwals had gelegen, de ganse nacht lang. Misschien wel de afgelopen twee en een half jaar. Of zelfs mijn hele leven al. In elk geval, negeren was niet langer een optie. En met dat besef, trof het mij als een mokerslag. Dit kwam niet uit de lucht gevallen. Natuurlijk is er wel een aanleiding, sterker...

Er zijn dagen dat ik mij afvraag op welke manier het L-woord ons getekend heeft. Soms denk ik dat we er sterker uitgekomen zijn. Dat zijn de dagen dat ik hoopvol ben, wanneer ik erop vertrouw dat we uit die helse periode enkel het goede gedestilleerd hebben en dat we dat als stevige basis kunnen gebruiken om ons verdere leven uit te bouwen. Ongetwijfeld hebben we kracht geput uit dit alles. We zijn geconfronteerd met onze grenzen. Met de bodem van de put en op de één of andere manier zijn we erin geslaagd eruit te klauteren. We hebben ons...

Het rolt af en en aan in golven… Voor het eerst in méér dan twee jaar begin ik spontaan te huilen bij het horen van een lied. Alsof ik nu pas durf loslaten, voorzichtig, om het broze evenwicht niet te verstoren. Al die tijd heb ik angstvallig vastgehouden, een soort van permanente kramp. Vooral niet loslaten. Niet bewust natuurlijk maar pas nu er een opening komt in die lange periode van duisternis, besef ik hoezeer ik mijn verdriet in mezelf heb opgesloten. Misschien vanuit de idee dat er geen ruimte voor was. Alle ruimte werd ingenomen door de ultieme drang...

Kerstmis. Ze slaan ermee om onze oren: in de reclamebladen, met de affiche die de kinderen mogen ontwerpen voor de kerstmarkt, in de hele discussie over het afschaffen van de naam Kerstmarkt en deze te vervangen door Wintermarkt en ga zo maar verder. Ik ben er niet klaar voor, dat hele kerstgedoe.  Ja, natuurlijk is het mij niet onbekend, dat gevoel van steeds donkerder en killer wordende avonden, de bladeren die ronddwarrelen als kleurige sneeuwvlokken tot de bomen helemaal kaal zijn en schreeuwen om vrolijke kerstlampjes om ze op te fleuren. De haard die knusjes knettert, warme pompoensoep en gluhwein,...

“We zijn wat we ons herinneren. Dat hangt samen met weten wie we zijn, begrijpen waarom onze omgeving is wat ze is en van daaruit besluiten er iets aan te doen.” (Carlos Ruiz Zafón) Een uitspraak van de bekende romanschrijver die ik las in het tijdschrift Verzin van Creatief Schrijven. Het zette me meteen aan het denken. Want Zafón slaat de nagel op de kop. Uiteraard zijn er in het leven zaken waaraan je niets kunt veranderen. Dat hebben wij aan den lijve ondervonden die bewuste 18 augustus 2016 met de diagnose van Mona. Met de beste wil van de wereld kan je...