Change is war

18 augustus 2019: vandaag dag op dag drie jaar geleden stond ons hart en ons leven stil. De relativiteit van tijd blijft me nog dagelijks verbazen, hoe we na die eeuwig durende uren van wachten toch opeens enkele jaren verder zijn. Vorige week kregen we het bevrijdende nieuws te horen dat met Mona alles prima is, één jaar na de definitieve stop van de behandeling.. We zien haar ook letterlijk openbloeien. De blik in haar ogen – die onbezorgde openheid van voor het L-woord – is eindelijk terug. Opeens was het daar, Kev en ik zagen het allebei op dezelfde dag, bijna tegelijkertijd. Kev zei het hardop, ik had het eerder al in stilte opgemerkt maar kon er de vinger niet op leggen. “Dat is het,” beaamde ik enthousiast. “Onze Mona van vroeger is terug.” Wat een uitspraak is die maar deels klopt, want natuurlijk zijn we allemaal al lang niet meer wie we toen waren, daarvoor is er teveel gebeurd. Is onze kijk op het leven teveel veranderd. Maar wat die blik betreft en de onbezorgdheid die er terug openlijk uit spreekt, is het maar al te waar. F*cking amazing is het!

Als ik er nu nog in slaag om uit te vinden wie ik doorheen en in de nasleep van dit alles zelf geworden ben, komt het uiteindelijk wel goed met ons. Nu de storm in mijn lijf stilaan gaat liggen en al eens durft af te zwakken tot een hardnekkig briesje, rijst de vraag hoe ik mijn leven vanaf nu langzaam terug wil inkleuren. De alarmbellen zijn er nog, op de achtergrond, en deze keer luister ik ernaar. Doe ik het rustiger aan als het moet. Laat ik al eens de dwalende poezenharen op het kleed liggen en blijft de afwas een dagje langer in de gootsteen staan. En mijn kroost kan gerust eens een halfuurtje langer televisie kijken, op dit ogenblik zijn er nog geen voortekenen van mentale afstomping te merken.

Maar naast het inbouwen van de nodige rust- en recuperatietijd, groeit de behoefte aan nieuwe uitdagingen. Geen sinecure, zo blijkt, om jezelf opnieuw uit te vinden. Carte blanche mogen starten is een tegelijk onmogelijke noch wenselijke luxe. Want uiteraard zit er ook heel veel goeds in het leven dat ik heb opgebouwd: mijn twee schatten van kinderen, een man die me de tijd geeft om mezelf terug te vinden, diepgewortelde vriendschappen, mijn ouders op wie ik altijd kan rekenen… Helaas is er ook veel ballast, dingen die ik al ettelijke jaren met me meedraag en die mij de pas belemmeren. Ik probeer ze stuk voor stuk van me af te schudden, als oude kleren die me niet langer passen. Ik wil iets nieuws, iets frivools, met de nodige franjes en kleur. En hoewel de etalage groot en uitdagend is, vraagt het moed die nieuwe kleren aan te trekken. Moed waarvan ik mezelf moet overtuigen dat ik ze heb. Het is elke dag opnieuw een gevecht en een overwinning tegelijkertijd om voor de spiegel te gaan staan en die nieuwe ik in vol ornaat te ontdekken.

Stilstaan bij mijn gevoel is de grootste verandering. Ik heb jarenlang zoveel onderdrukt dat het een kwestie van laag per laag afpellen is om erachter te komen wat er op mijn hart ligt. Ik weiger ook pertinent om nieuwe laagjes vernis te construeren bovenop de afgekrabde schilfers van het oude. Ik laat elke emotie over mij komen en voel wat het met mij doet, met mijn hoofd én met mijn lijf. Vreselijk beangstigend vaak en niet vanzelfsprekend. Mensen zijn er nu eenmaal door de eeuwen heen in getraind om hun maskers op te zetten: “Laat vooral niet zien wat je écht voelt”. Het feit dat ik nu wél probeer stil te staan bij mijn gevoel en ernaar te handelen, is een keuze die niet iedereen begrijpt. Maar ook dat is iets waarbij ik me neerleg. Ik ben ervan overtuigd dat eerlijk omspringen met mijn gevoelens zijn vruchten afwerpt, hoe lastig het soms ook is.

Eén ding is zeker, ik zal niet meer opeens – out of the blue– overrompeld worden door een horde op hol geslagen emoties. Maar makkelijk is het niet, soms doet het ronduit pijn. Ik troost me met de gedachte dat pijn op zich niet slecht is, het is een prikkel die aangeeft dat er iets niet loopt zoals het zou moeten (of in het geval van gevoelens, zoals ik het zou willen). Het is een trigger om het anders aan te pakken.
Change is war, een oorlog met blikschade en slachtoffers, tranen en angstzweet, maar gelukkig ook gewonnen veldslagen en veroverd grondgebied. Een slag thuishalen op mezelf om terug te vinden wie ik ben én te ontdekken wie ik nog wil worden. En af en toe een wapenstilstand om tot rust te komen en te beseffen dat er zoveel is om gelukkig te zijn.

Sparkle 

There’s a light, it burns.
I search for it in my sleep,
try not to spill my hidden tears.

As the years go by,
I see its reflection before my eyes,
always ready it seems for me to catch it,
don’t know how many times I tried.

I’ll keep looking around
behind the shadows,
beyound the clouds,
lightyears away and than again
sometimes so near.

Why can’t I catch you,
why do you always flight?
The faster you run,
the deeper you hide,
the more eager I get to find you.

Please, come and save me,
pull me away from the dark.
Let your light shine on me,
if only a spark of it would touch me,
I would be saved.

I wan’t to get lost in your embrace,
put an end to this endless night.
So would you hold me tight
and never let me go?

(Elfi Vandenabeele – “Het L-woord: Dagboek van een moeder”)

2 Reactie's
  • Jan Vandenabeele
    Geplaatst op 07:48h, 22 augustus Beantwoorden

    Sterk staaltje van introspectie .
    Zéér begrijpelijk na de strijdperiode die jou in een wurggreep heeft gehouden .
    MOOI , dat je er komaf wil mee maken – je niet wentelen in verdriet en zelfmedelijden..
    Pas NU kan je langzaam ontdekken dat er veel licht rondom jou schijnt .
    Je moet er gewoon en langzaam proberen naartoe te gaan en de dingen op je af laten komen .
    DE TIJD ervoor en de tijd erna mogen in elkaar vloeien zoals rivieren een stroom worden die de levensstroom vormen.
    Je twee lieve oogappels zien we ontwikkelen tot twee sterke en lieve kinderen die steeds méér hun plaats vinden in deze overprikkelde wereld .

    Tenslotte hopen en wensen wij met jou dat alle puzzelstukken met de tijd op de juiste plaats vallen .
    We blijven tenslotte in stilte hopen dat jullie gezin GELUKKIG moge blijven !!

  • Ingrid Iserentant
    Geplaatst op 08:27h, 22 augustus Beantwoorden

    Wat een sublieme terugkijk en meteen een nieuwe blik op de toekomst. Heel open en ontdaan van elke schroom om jezelf in diepste wezen te tonen.
    Dat je dit dan ook kan op zulke poëtische wijze maakt het nog gevoeliger.
    Die laatste zin is echt iets om je aan op te trekken en geldt voor velen van ons.
    Ook het gedicht( in het Engels dan nog ) is schitterend : een positief omhoogklauteren uit negatieve ervaringen en gevoelens.
    Voor de rest sluit ik me aan bij wat papa schreef : ik zou het niet beter kunnen zeggen.
    Mooi!

Geef een reactie