Dauw

Ik word wakker op een uur waarvan ik het gevoel heb dat het niet helemaal klopt met het uur waarop mensen behoren wakker te worden. Toch niet als ze na middernacht pas in bed gekropen zijn, met een paar glaasjes op en in het geloof dat hen een lange, diepe slaap gegund is, doorweven met droomrijke beslommeringen, net buiten de rand van het bewustzijn.
Niet dus. Het blijkt weliswaar ochtend – een uur of zes – maar nog lang geen aanvaarbaar uur om in het weekend op te staan. Dus blijf ik koppig liggen, een kwartier op de ene zijde. Het volgende kwartier op de andere.  Bij de derde halve draai om mijn as, bekruipt me het verlangen om stilletjes uit bed te glippen, de ontwakende dag tegemoet. Ik zie het in gedachten al voor me, hoe ik geruisloos onder het laken vandaan glijd, in een haastje mijn loopkleren aandoe en op nuchtere maag de fiets op spring richting Kampveld. De eerste zonnestralen spelen voorzichtig tussen de bladeren, het diffuse licht van dampende dauw deint boven de velden. Vogels kwetteren opgewonden, ondanks het vroege uur één en al bedrijvigheid.

Kon het maar, mijmer ik. Zomaar wegglippen, zonder gemist te worden. Zonder het gevoel te hebben dat iemand enkele minuten – misschien wel uren – later zou opstaan en zich afvragen waar ik in godsnaam gebleven ben. Gewoon, even, niet onmisbaar mogen zijn. Me bewegen in een wereld die enkel het hier en nu omspant.
Vogels die met zeesterrenpootjes in het gras trippelen, op zoek naar wormen voor hun hongerige kroost. De zon die aarzelend boven de hoge eik piept, een aureool van licht en gebladerte, als een steenoude heilige die het bos overschouwt. De bijna zichtbare geur van vochtig hout, het ritme van mijn eigen ademhaling terwijl ik ren, twee tellen in, één lange tel uit, twee tellen in, één lange tel uit. Het doffe geplof van mijn schoenzolen op de mulle bodem, het gekreun van wiegende takken in de zuchtende ochtendbries. Een eend die geschrokken opfladdert uit een poel, de reiger klapwiekend boven de boomtoppen. Allemaal beelden gevangen in dat ene moment, die vroege schoonheid van de dag, waarin alles nog moet beginnen en de wereld bruist van mogelijkheden. Van kansen die ik grijpen wil, dromen die ik vangen wil.

Het doet me denken aan alle dingen waar ik vrolijk van word, die kleine geluksmomentjes, die je met beide handen moet grijpen en even – heel even – vasthouden, om ze dan met een tevreden zucht terug los te laten.
De geur van regen op asfalt na een warme dag, het zoete aroma van paarse jasmijn, de herinnering aan hoe die welig bloeide in mijn oma’s tuin en de kromming van het stenen brugje over de vijver in diezelfde tuin, een briesje op mijn naakte huid, met mijn hand over een pas geschoren hoofd strelen, tegen de haarrichting in, platgedrukt gras onder een picknickdeken, de afdruk die het nalaat, een zomers vierkant van herinnering, de glimp van een half verborgen ruimte door het raam van een souterrain, het timbre van het woord souterrain, bedwelmende benzine in een ondergrondse parkeergarage, drank met prik als ik heel veel dorst heb, de kleur van water in een bergrivier, witte kleding op gebruinde huid, het tijdstip waarop de zon begint te dalen maar nog steeds warmte geeft, het klotsen van water over witte keien, de eenzame roep van een uil in een blauwzwarte nacht, de magische gloed van een supermaan, wakker worden met het rolluik op een kier en de zon die erdoorheen huppelt, de geur van echte champagne, dat eerste slokje, mezelf vergeten op de dansvloer, pianomuziek bij schemerlicht, handen met een verhaal, droog gras onder mijn blote voeten, kristallen dauwdruppels aan een spinnenweb, de paar seconden volmaakt geluk die me op een onverwacht moment overvallen…

Ik draai me een kwartslag om, lig op mijn rug en staar in het halfduister naar het plafond. Door de spleten van het rolluik, dat niet volledig is neergelaten, schijnt de belofte van een zonnige dag. Vandaag, denk ik. Vandaag is alles mogelijk.

1 Reactie
  • Jan Vandenabeele
    Geplaatst op 20:30h, 25 juni Beantwoorden

    Zéér mooie weergave van sensaties die je kan ervaren als je blad nog wit en onbeschreven is. Een beleving op die HSP-wijze ervaren kan je enkel als je deze gave hebt. Je ziet en voelt dingen waar anderen aan voorbijgaan. Het was mooi om in je verhaal en je beleving mee te gaan en te genieten . Prachtig Elfi ❤

Geef een reactie