Fingers crossed

Het klopt wat ze zeggen over de laatste loodjes: en of ze wegen! Kev is net vertrokken met Mona naar het UZ Gent, tweede controle op rij bij dokter Bordon en nu maar duimen dat die neutrofielen terug de hoogte in zijn! Mona’s beenmerg is moe. Moe van de twee jaar durende strijd, van de vele chemobehandelingen en –pillen. Net als wij moe zijn van de hele rompslomp die met dit alles gepaard gaat. Twee jaar is niet niets, zelfs achteraf bekeken en met de vreemd tegenstrijdige vaststelling dat tijd een relatief begrip is en soms vlugger voorbij is dan je denkt.

Maar desalniettemin: twee jaar is niet niets. Méér nog, het is best lang om je staande te houden in een orkaan die je ganse leven overhoop haalt. In de eerste plaats voor Mona maar ook voor ons. Het centrum van onze hele wereld ligt onder vuur en wij kunnen alleen maar nederig meedraaien in deze mallemolen en vurig hopen dat hij de juiste richting blijft uitgaan. Het maakt me zo klein en bang. Terwijl het me op andere momenten net de kracht geeft om door te gaan. Om te vechten, net als Mona doet, met opgeheven hoofd en altijd die lieve, beloftevolle lach. Ze is een prachtmeid, mijn dochter. She rocks!

Ik kruis mijn vingers, al heb ik ergens onderweg het bijgeloof grotendeels afgezworen. Nog zo’n cliché dat blijkt te kloppen, dat extreme situaties je geloof op een helling zetten. Sommigen putten er troost uit, anderen zetten zich er net tegen af. Ik denk dat ik ergens een middenweg ben ingeslagen, waarbij ik steviger met mijn voeten in de aarde van dit leven sta, me bewuster ben van het feit dat het wel hier en nu is dat we onzelf waar moeten maken. De kracht van het geloof in ons eigen kunnen, als we het maar hard genoeg willen en in onszelf geloven.

“De grootste dromen beginnen vaak klein, als we ze maar waar maken”, het is niet voor niets één van mijn favoriete en meest gegeerde leuzes. Ergens wil iedereen er toch in geloven dat het kan, je dromen waar maken, hoe bedrieglijk klein ze ook beginnen?

En voor die zaken waar ik geen vat op heb, kruis ik dan toch in stilte mijn vingers. Je weet maar nooit. Ook het geluk kan wel eens een vingertje hulp gebruiken.

8 Reactie's
  • Callewaert Joni
    Geplaatst op 08:08h, 14 augustus Beantwoorden

    Heel oprecht geschreven Elfi !
    Jullie blijven zo sterk !
    wij duimen zo hard voor jullie
    Dikke knuffel xxx

  • Deramaut Fernand
    Geplaatst op 08:47h, 14 augustus Beantwoorden

    Mooi Elfi.
    Ook wij blijven duimen op een goede afloop.
    Dikke knuffel van ons voor jullie allemaal.

  • Schoutteten Johan
    Geplaatst op 10:44h, 14 augustus Beantwoorden

    Pffff, wat kan je daar nog aan toevoegen…..
    Xxx

  • Ingrid Iserentant
    Geplaatst op 12:19h, 15 augustus Beantwoorden

    Wat een prachtige zelfreflectie :zo sterk maar ook zo kwetsbaar. Je bezit de gave om je gevoelens zeer raak onder woorden te brengen en ja….wat duurt het lang,maar we moeten naar het einde van de tunnel blijven kijken … en ja…ook wij doen het: “fingers crossed”(baat het niet ,’t en schaadt ook niet)

  • Dorien Damad
    Geplaatst op 15:17h, 15 augustus Beantwoorden

    Zo een sterke mama! Knap!

  • Jan Vandenabeele
    Geplaatst op 17:58h, 15 augustus Beantwoorden

    Mona is tijdens deze lawine van emoties en beproevingen een weerbare meid geworden. Dat heeft evenveel met jullie te maken want ze heeft zich tijdens deze ziekteperiode heel sterk met haar mama en papa geïdentificeerd. Ze heeft op jonge leeftijd en op korte tijd een zeer moeilijke tocht tot het einde volbracht steeds onder het beschermende schild van haar nabije geliefden. Het was de sterkste teamspirit die je kan krijgen. Nog veel van dat voor de toekomst.

  • Kevin De Craemer
    Geplaatst op 05:38h, 18 augustus Beantwoorden

    Knappe tekst!!! Ook wij duimen mee Elfi en Kevin!!!

  • Vanhauwaert Annick
    Geplaatst op 08:21h, 18 augustus Beantwoorden

    Mooi verhaal Elfi hopelijk alles ok met Mona! Veel succes in jullie toekomst allemaal grts😉

Geef een reactie