Het magische woord

Het grote woord is eruit: Mona is GENEZEN! Het mag gezegd, geschreeuwd, gejubeld worden. Genezen, genezen, genezen. Wat een verlossend nieuws, wat een ontlading. Ein-de-lijk, na een rally van ruim twee jaar, maakt dokter Bordon met één simpele maar prachtige zin een einde aan de onzekerheid: “Ik heb alleen maar goed nieuws voor jullie!”

Mona krijgt 10 op 10 nog voor het schooljaar officieel begonnen is en dat is hoe dan ook de belangrijkste en beste score van haar hele leven. Dat we gelukkig zijn dekt lang de lading niet. Er zijn gewoon geen woorden voor dit gevoel, deze overweldigende emotie. Het besef is er, ik hoor de woorden, ik voel wat ze met me doen, langzaam sijpelt de betekenis ervan binnen. Als ze me vandaag zouden vragen hoe een wonder hoort te voelen, dit moet het zijn. Een wens die uitkomt, een diep gekoesterde hoop, een geworteld vertrouwen.

Niet te geloven dat we vandaag, 29 augustus 2018, al méér dan twee jaar verder zijn. Ik kan me erover blijven verwonderen, die ambiguïteit van tijd. Maar het is zo, ik kan mezelf wel duizend keer knijpen en dan nog staan we waar we staan, horen we wat we net gehoord hebben, voelen we dit nieuwe gevoel: overwinning. We hebben het beest overmeesterd. We hebben het niet alleen teruggedrongen in zijn hol maar het eruit verdreven, al zijn vurige koppen gekortwiekt en verbrijzeld om het voorgoed het zwijgen op te leggen.

Natuurlijk is er nog dat kleine stemmetje. Dat stemmetje dat aanmaant tot voorzichtigheid, tot gekruiste vingers en in diepe hoop gebogen hoofden. Dat stemmetje zal er misschien wel altijd zijn, het wordt een metgezel op de reis van ons leven. Misschien ook op de reis van haar leven, al hoop ik van niet. Als ik haar iets vanuit het diepst van mijn hart toewens, is het wel dat ze opnieuw vrij en onbezorgd kan zijn. Als kind, als puber, als jongvolwassene, als vrouw. Ik hoop dat ze nooit het gevoel heeft dat ze constant over haar schouder moet kijken, iets wat ik nog moet leren.

Want dat vandaag ook een oefening in loslaten is, wordt me meteen duidelijk als de dokter meedeelt dat Mona vanaf uiterlijk NU – dit eigenste moment – terug alles mag doen (alles wat we broer ook zouden laten doen, voegt ze er gniffelend aan toe).
“Oh, mama, dan gaan we vandaag nog zwemmen hé? Mag het, mama? Mag het? Toe?” Tja, wat zeg je dan, als moeder?
Juist, loslaten dus. En tegelijk genieten, van die proestende snoet in het water, van die gelukzalige blik in haar ogen bij het verorberen van twee spiegeleieren. Van het vooruitzicht van al ‘het verbodene’ dat nu met nog meer sprankel lonkt.

Loslaten en genieten, weer twee schijnbaar tegenstrijdige begrippen die wonderlijk ineenvloeien eens je het toelaat. Wat heb ik geluk met Mona en Beau als mijn leermeesters.

5 Reactie's
  • Lesly Storme
    Geplaatst op 15:36h, 03 september Beantwoorden

    Vandaag bracht een fiere en trotse oma het blijde nieuws dat haar Mona genezen en wel naar school kon gaan. Ze had zelfs een 10 op 10 gekregen van de dokter. Het blijde nieuws bracht ook ons in een euforische stemming. Goed nieuws doet deugd !
    Lesly

  • Kevin De Grande
    Geplaatst op 17:29h, 03 september Beantwoorden

    Mooi 🙂

  • Dario Seynhaeve
    Geplaatst op 05:14h, 05 september Beantwoorden

    Heel mooi . Toch effen kippenvel en een traantje op de wang.

  • Jan Vandenabeele
    Geplaatst op 08:00h, 05 oktober Beantwoorden

    Je kan alleen maar euforisch en blij zijn met zo’n boodschap.

    Het resultaat van dagen , weken , maanden en 2 jaar wachten op het mirakel dat veel te lang een oneerlijke beproeving was.

    Vooral ook voor Mona , mijn onschuldig kleinkind dat helemaal moest resetten van een fout die een onbekende zou gemaakt hebben.

    Maar .. leg dat eens uit aan zo’n onschuldig wezentje dat zo zorgeloos en spontaan haar kleutertijd zag veranderen .

    Vanaf NU zal alles terug gezet worden naar de tijd van het PARADIJS en kan…. zoals ze zeggen , de draad van het leven terug opgenomen worden .

    Een nieuwe episode waarin Mona en al haar geliefden terug kunnen slapengaan en opstaan met een mooie sterrenhemel en een blakende ochtendzon..

    Deze wens maken wij voor iedereen die van dicht of van ver deelgenoot was van haar levensverhaal.

    Dat is mijn oprechte wens voor iedereen die er van ver en dicht mee te maken had.

  • Ingrid Iserentant
    Geplaatst op 08:59h, 05 oktober Beantwoorden

    In blijf me verbazen waar je steeds die prachtige verwoordingen vindt van al die gevoelens
    die je meemaakt. Toch mooi hoe Mona nu extra kan genieten voor zaken waar een ander kind nooit bij stilstaat wegens “te gewoon”.

Geef een reactie