It comes and goes in waves

Het rolt af en en aan in golven… Voor het eerst in méér dan twee jaar begin ik spontaan te huilen bij het horen van een lied. Alsof ik nu pas durf loslaten, voorzichtig, om het broze evenwicht niet te verstoren. Al die tijd heb ik angstvallig vastgehouden, een soort van permanente kramp. Vooral niet loslaten. Niet bewust natuurlijk maar pas nu er een opening komt in die lange periode van duisternis, besef ik hoezeer ik mijn verdriet in mezelf heb opgesloten. Misschien vanuit de idee dat er geen ruimte voor was. Alle ruimte werd ingenomen door de ultieme drang om alles weer goed te maken. Om het L-woord uit ons leven te bannen, voorgoed. Ik besef nu dat dat niet kan. En dat dat ook niet negatief hoeft te zijn.

Die rotziekte – hoe smerig ook – is er geweest en bepaalt nog altijd sommige van onze dagen. De driewekelijkse controles, de opvolgingsonderzoeken in het UZ Gent, de angst die me om het hart slaat als Mona een blauwe plek heeft die ik niet direct kan verklaren, of hoofdpijn, pijnlijke benen. De tegendraadse buien van Beau, die nu eindelijk de aandacht opeist die hij buiten onze wil om gemist heeft. Het horen van een songtekst op de radio die me eensklaps terugvoert naar de dag dat het allemaal begon. Het gevoel dat onze hele wereld in één tel werd opgeslokt. En hoe we toch, na die eerste afschuwelijke schok, meteen recht klauterden en besloten om te vechten als nooit tevoren. Mona voorop, onze eigen Jeanne d’ Arc en wat voor één.
Opnieuw rollen tranen over mijn wangen bij het typen van deze woorden. Ik weet niet waar ze vandaan komen. Of misschien is het logischer te zeggen dat ik niet weet waar en hoe ik ze zo lang heb kunnen opkroppen.

Ik hoop dat ook Mona de kracht zal vinden om los te laten. Ze lijkt in zoveel opzichten op mij. Zo standvastig en koppig dat ze het verdriet weinig kans laat naar buiten te komen. Af en toe is er een barstje, waaruit het ontglipt. Kleine beetjes opgestapelde angst, zorgvuldig bewaarde tranen die de dam tijdelijk doorbreken. Ik vertel haar dat het goed is zo, want ik besef hoe moeilijk ze het ermee heeft. Hoe ze worstelt met het gevoel zich sterk te willen houden en tegelijk zin heeft om de longen uit haar lijf te brullen. Want ze heeft alle recht om kwaad te zijn. Ondanks het positieve nieuws van eind augustus 2018 en ondanks de herademing die dat met zich meebracht, heeft ze twee jaar van haar kindertijd op wrede wijze moeten inboeten. Ook ik ben er lang kwaad om geweest, het soort van machteloze woede dat je voelt als ouder wanneer je kind een vreselijk onrecht wordt aangedaan. Hoe moet zij dat dan wel niet beleefd hebben, in wiens lichaam het zich allemaal op de eerste rij afspeelt? Ik kan er alleen maar een vermoeden van hebben. Er af en toe een glimp van opvangen en méér dan al het overige een immense bewondering hebben voor de kracht waarmee ze dit alles draagt.

It comes and goes in waves. Weet alsjeblieft, mijn meisje, dat je altijd bij mij terecht kunt als de golven je dreigen te overspoelen. Ik ben jouw golfbreker. Laat alles maar stilletjes vloeien en wegebben.

It comes and goes in waves  – Dean Lewis: https://youtu.be/KAM1wyQJsto

3 Reactie's
  • Ingrid Iserentant
    Geplaatst op 16:23h, 11 januari Beantwoorden

    Wat een sterke song….en nog sterkere blog die ons meer inkijk heeft in de gevoelens die je had en hebt. Maar wat kan Mona blij zijn met de wijze waarop ze opgevangen werd en nu nog wordt door jullie mooie gezin die inderdaad vaak op de toppen van de tenen moest lopen om alles voor elkaar te krijgen.Chapeau! Ook voor de heel ontroerende tekst.

  • Carine Lycke
    Geplaatst op 19:45h, 11 januari Beantwoorden

    Tranen rollen hier ook…. en inderdaad nu ben ik veel emotioneler dan in die twee vechtjaren! Ik kon het niet thuiswijzen, , maar jij kan het zo mooi onder woorden brengen!
    Chapeau👍 Respect! 👊

  • Jan Vandenabeele
    Geplaatst op 09:52h, 16 januari Beantwoorden

    Laat je golven maar rollen en beuken tegen alles wat nog in de weg staat om je rust te herwinnen. Ze kunnen alleen maar tot rust komen doordat ze hun opgesloten energie mogen prijsgeven. Twee jaar opgesloten zijn eist zijn tol en heeft tijd nodig om te verwerken. Kijk naar de toekomst en naar wat je ziet in de dynamiek van de mensen om je heen en vooral naar Mona. Zij rolt op haar eigen wijze de toekomst uit zonder achterom te kijken – uit zelfbehoud en zelfbevrijding.
    Ik ben wel erg geraakt door de congruentie van jouw en onze gevoelens … laten we niet vooruitlopen op wat komt maar openstaan voor wat er in het “NU” leeft.
    Veel geluk toegewenst Elfi!

Geef een reactie