Jingle Bells

Kerstmis. Ze slaan ermee om onze oren: in de reclamebladen, met de affiche die de kinderen mogen ontwerpen voor de kerstmarkt, in de hele discussie over het afschaffen van de naam Kerstmarkt en deze te vervangen door Wintermarkt en ga zo maar verder. Ik ben er niet klaar voor, dat hele kerstgedoe.  Ja, natuurlijk is het mij niet onbekend, dat gevoel van steeds donkerder en killer wordende avonden, de bladeren die ronddwarrelen als kleurige sneeuwvlokken tot de bomen helemaal kaal zijn en schreeuwen om vrolijke kerstlampjes om ze op te fleuren. De haard die knusjes knettert, warme pompoensoep en gluhwein, plakkerige jenever in alle smaken die je maar wenst – van chocolade tot cactus. En dan de zoektocht naar pakjes, elk jaar een opgave in een wereld waar iedereen alles al in overvloed heeft. De uitdaging om net dat ene waardevolle geschenk op de kop te tikken waarvan je toch het gevoel hebt dat het iets te betekenen heeft.

Want is dat niet net datgene waarnaar we allemaal op zoek zijn? Van betekenis zijn. Wat betekent Kerstmis voor mij? Het gaat hem niet om de pakjes, om de boom, de lichtjes en de van de geur van braadworsten verstokte marktjes die op elk gemeenteplein opduiken. Het gaat niet over Jezus en de herders en een maanverlichte nacht in het stro. Het gaat om de herinneringen en de betekenis die ze geven aan mijn leven vandaag. Misschien ben ik er daarom nog niet klaar voor, voor dat hele kerstgebeuren.

Ik sta op en hoor hoe de weerman spreekt over de warmste novembermaand ooit, met temperaturen die alweer kunnen oplopen tot 15 graden en méér. We zijn no-vem-ber zeg! Mijn herinneringen voeren me terug naar een herfstvakantie in 1994. Drie vriendinnen kwamen logeren. We stonden op en zagen door het raam een pak sneeuw van wel 20cm hoog. We gingen sleetje rijden op de helling in het bos tot onze handen en tenen bevroren. We lagen ondersteboven op de zetel in onze woonkamer met onze voeten tegen de chauffage gedrukt. Ik voelde mijn tenen tintelen. En we giechelden erop los, want dat doen pubermeisjes nu éénmaal. God, wat lijkt het lang geleden allemaal. En toch, alsof het gisteren was.

Ik herinner me hoe oma Blanche en opa Roger langskwamen op kerst. Oma steevast met een zelfgemaakte kerststronk van quatre-quarts cake en glazuur, versierd met plastic hulst, rendieren en mini-kerstballetjes. Het is de enige kerststronk die ik ooit met smaak gegeten heb.

En later – veel later – was er het kerstfeest waarop Beau de waterpokken had. Op alle foto’s staat hij vol rode Mercurochroom-vlekjes, want ik wist toen nog niet dat er ook kleurloos ontsmettingsmiddel bestond.

Toen kwam het jaar waarop we alleen met ons viertjes vierden, omwille van het besmettingsgevaar voor Mona. De foto’s van die kerst zijn moeilijk voor me. Het cortisonegezichtje, de gekortwiekte haartjes, de blik in Mona’s ogen en in die van ons. We waren zo dankbaar om thuis te mogen vieren, een paar dagen geen ziekenhuis. Dat was op dat ogenblik het mooiste geschenk.

Dit jaar wordt het anders. Beter. Natuurlijk wordt het beter, Mona is genezen, de toekomst lacht ons toe. Rationeel weet ik dat. Nu nog die gedachten en emoties meekrijgen. Het zijn soms hardnekkige dingen, die gevoelens. Dat kleine, benepen stemmetje, het duiveltje op mijn schouder. Ik zou het zo graag het zwijgen opleggen. Met een welgemikte sneeuwbal tegen de grond knallen, er een kerstboom op planten en die versieren met de kleurige kerstballen en glazen vogeltjes, die we vroeger thuis in onze boom hingen.

Nostalgie, misschien is dat wel het sleutelwoord voor Kerstmis. Het zijn niet die nieuwe kerstballen, het zijn niet de pakjes of wat erin zit, niet de duizend-en-één ledlampjes en al zeker niet de diepgevroren ijsbuche. Het is de smaak van het verleden, datgene wat kerst Kerstmis maakt en al de geuren, geluiden, gevoelens en gedachten die ermee verbonden zijn. Het is de hoop die we dan meer dan ooit levend houden en de liefde voor elkaar die ons verwarmt. Het is de belofte van het nakende nieuwe jaar en de zoete troost van vers opgeslagen herinneringen.
Als dat Kerstmis is, dan ben ik er misschien wel klaar voor. Binnenkort.

2 Reactie's
  • Ingrid Iserentant
    Geplaatst op 16:28h, 12 november Beantwoorden

    Weerom een prachtige neerslag van zo tedere gevoelens. Vaak heel herkenbaar voor mij. Onze herinneringen lopen nog een heel eindje verder in het verleden
    maar bevatten wel gelijklopende elementen (al waren ze niet zo “rijkelijk”.) Er stond een reuzegrote kerstboom : je mocht er niet over kunnen pl…… zei paps(opa).
    De pakjes bij de boom bevatten meestal zelfgemaakt brei-of naaiwerk van moeke (oma ) zodat we het nieuwe jaar met nieuwe kleertjes konden ingaan.
    En dan was er de nachtmis, waar we met plezier naar toe gingen omdat dit de enige keer in het jaar was dat we zo laat mochten opblijven.
    De winters waren toen nog echt winters met sneeuw-en ijspret : van de opwarming van de aarde was er nog geen sprake.
    En ja : ook wij hopen op een jaar vol liefde voor elkaar en zonder tegenslagen ( al lijkt dit soms een utopie ); Maar …hoop doet leven !!!

  • Jan Vandenabeele
    Geplaatst op 17:10h, 12 november Beantwoorden

    Ik herken veel van de sfeer die het kerstgebeuren in je blog oproept.
    Vooral de verschillen van koud naar… sneeuw en de korte dagen en donkere avonden.
    In dit licht hoef je geen tovenaar te zijn om een beetje te hallucineren.

    Het zijn wel de ideale ingrediënten om de sfeer van gezelligheid en samenzijn op te roepen en vast te houden.
    Na alles wat ons nooit zal loslaten bijzonder treft is het feit dat we nu op een punt gekomen zijn dat het verleden mag geruild worden met een hoopvolle toekomst.
    Zoals na kerstdag ook nieuwjaar komt zo gaan verleden en toekomst samen en kunnen wij alleen maar hoopvol zijn.

Geef een reactie