Liefde in tijden van corona

Het zijn bizarre tijden. Wat enkele weken geleden nog een ver-van-ons-bed show was, overschaduwt ons opeens met de accuraatheid van een degelijk mondmasker. Corona, overal slaan ze ermee om onze oren. TV, radio, de kranten, op het werk, in de scholen… Onze wereld wordt noodgedwongen gereduceerd tot de muren van ons huis, misschien nog net de tuin eromheen en de virtuele link met de buitenwereld – if you’re lucky. Telewerk wordt de nieuwe norm, thuisonderwijs een opgedrongen maar logische keuze. Boodschappen doen is een huzarenstukje, waarbij je je in een landschap van geplunderde rekken en argwanend kijkende medemensen beweegt, onder het toeziend oog van de winkelbediende de gedeukte verpakking, die je anders meewarig zou teruggelegd hebben, schuldbewust in je niet te volle kar laat zakken.

Misschien niet zo onlogisch dat ik meteen de link leg naar die eerste maanden met Mona in het ziekenhuis, toen we ook eensklaps van de ene op de andere dag in een wereld vertoefden die de onze niet was. Buiten scheen de zon onverbiddelijk – het was een bloedhete augustusmaand in 2016 – binnen was het kil, beangstigend. Wij met twee – vaak drie – tussen vier muren; het zoemen van de ventilatie, het sas dat onze kamer op isolatie van de gang en vervolgens van de rest van de afdeling scheidde. Gelukkig hebben we daar niet heel erg lang verbleven. Voor de volgende opnames konden we in een gewone kamer terecht, of zelfs in het dagziekenhuis, waar we een panoramisch uitzicht hadden op de zonsop- en ondergang en de ’s avonds chemisch blauw verlichte Ghelamco arena.
Maar ons leven speelde zich af achter de schermen, angstvallig beschut tegen invloeden van buitenaf. Soms zaten we een hele dag samen in één kamer en wisselden nauwelijks een paar woorden. En op andere dagen werd er – ondanks alles – gelachen, gehuild, gepraat, terug gezwegen. Quarantaine is een begrip ons wel bekend, maar niet bemind.

En toch… die eeuwige tweespalt. Het terugplooien op jezelf kan ook louterend zijn. Het is iets waar we anders in ons jachtige leven niet toe komen. Tijd nemen om na te denken. Tijd krijgen om na te denken. Bijna te veel tijd hebben, waardoor je die wanhopig begint in te vullen, om toch maar niet te hoeven nadenken…
En dat is de vraag die we nu – in dit hectische en tegelijk vertragende coronatijdperk – voor onszelf moeten beantwoorden: wat doen we als we opeens tijd krijgen? Hoe voelt het om activiteit na activiteit, feestje na feestje, afspraak na afspraak uit onze agenda te wissen en eensklaps met een quasi blanco pagina voor onze neus te zitten? En dan heb ik het uiteraard niet over het werk – want voor de meesten blijft die agenda zich gestaag vullen – en over onze plotse upgrade tot thuisleerkracht.
Het betreft die andere agenda – die waarmee we onze avonden en onze weekends inkleuren. De sportactiviteiten van de kinderen die wegvallen, ons wekelijkse uitstapje naar de fitness, de lunches en diners en fuiven en gewone ‘op-den-bots’-afspraakjes en bijeenkomsten met vrienden en familie. Alles moet wijken. Onze vrije tijd moet wijken voor… oningevulde vrije tijd. Dagen die niet gepland zijn, die niet volgens een vast stramien verlopen. Hoe vul je die in godsnaam in? Wat doen we tegenwoordig als we niets te doen hebben?

Ons vervelen is een kunst die we onszelf gaandeweg hebben afgeleerd. Activiteiten moeten zinvol zijn, anders zijn ze de benaming niet waardig. Er moet een zeker vorm van actie – vooruitgang – in zitten of op zijn minst mee beoogd worden. En laat dit nu net het mooie zijn van wat er de laatste dagen aan het gebeuren is. Alleen deze avond al werd ik bestookt met allerhande filmpjes en posts van absurde activiteiten. Je kan het zo gek niet bedenken of de een of andere inventieve geest heeft er zich mee bezig gehouden én zich de moeite getroost zijn hilarische stunts of hersenspinsels online te zetten. Van een sokpop die als een volleerde pacman auto’s opschrokt voor het raam tot een fuivende DJ die de kookplaten van het fornuis als hippe draaiset gebruikt – het lampje van de dampkap fungeert als stroboscoop.
En dan zijn er uiteraard nog die andere initiatieven. Vrijwillige burgers die meteen in actie komen om zich in deze moeilijke tijden in te zetten voor de meest kwetsbaren onder ons. Het ene vrijwilligersplatform naast het andere duikt op, helpende facebookgroepen schieten als paddenstoelen in de gardenscapestuin uit de grond. Hier in onze straat werd vrijdagavond klokslag 20u “I have a dream” gezongen, vanuit de garage van de buurman, onder begeleiding van kerkklokken, gitaar en kletterende regen. Ondanks de versterker die hij had ingeschakeld, moest je goed luisteren maar velen deden daar effectief de moeite voor. Want nu hebben ze tijd. En zin. En ze willen betekenis geven aan een anders zinloze periode van inactiviteit.

Zingeven – zin geven – dat is iets wat je zelf doet. Je kiest ervoor of niet. Wij hebben het al eens eerder gedaan, we doen het nu opnieuw. En weet je, het gaat zelfs een stuk makkelijker, eens je weet hoe het moet. De inwendige discussie is er ditmaal niet, merk ik bij mezelf. De waarom-vraag. Waarom gebeurt dit? Geen idee, nog niet bij stilgestaan. Het gebeurt gewoon, daar kan je niets aan veranderen. Maar wat ga ik ermee doen? Hoe ga ik die extra tijd benutten?
Om te beginnen door het te zien als extra en niet als iets wat ze van ons hebben afgenomen. Extra tijd voor de kinderen, om eindelijk nog eens een blog te schrijven, om mijn boekenkast aan te spijzen, te koken, te sporten (want dat mag nog als het in de vrije natuur is), te wandelen, te genieten van de eerste voorjaarszon…
Life and love, it’s all about perception.

2 Reactie's
  • Ingrid Iserentant
    Geplaatst op 13:42h, 23 maart Beantwoorden

    Heerlijk,eerlijke blog van een voor ieder van ons ongekende tijd. En ja: “elk nadeel heb z’n voordeel””😉😷. Creativiteit wordt aangewakkerd en de smartphones en computers draaien overuren.Maar we hebben nog eten,leven nog rijkelijk en leren gelukkig te zijn met kleine dingen:de zon die nu volop schijnt,de lente die mooie kleuren tovert,een wandelingetje,een fietstochtje(weliswaar solo of met z’n tweetjes)…Maar we leven nog!!

  • Jan Vandenabeele
    Geplaatst op 12:34h, 24 maart Beantwoorden

    Nu moeten wij het hebben van eigen creativiteit als we niet willen neerslachtig worden . Zolang wij ervan bewust zijn dat alles tijdelijk is , zien wij de toekomst vol hoop tegemoet.
    Elfi ,. .je blog is bijzonder in “het Nu” geschreven – alles wat ik lees is herkenbaar . Het begrip “TIJD ” krijgt een nieuwe invulling .
    Misschien komt deze invulling in de plaats van wat ze vroeger ” ” ” De Vasten ” noemden nl. de tijd voorafgaand aan Pasen die we méér in kerk doorbrachten dan in ons huis..
    Maar toch ontmoet ik in je schrijven een glimp van de Lente en dat doet zo’n deugd – want waar ” Lente ” is zie je terug leven en alles staat klaar om te verlangen naar een lange zomer .

Geef een reactie