Memories

“We zijn wat we ons herinneren. Dat hangt samen met weten wie we zijn, begrijpen waarom onze omgeving is wat ze is en van daaruit besluiten er iets aan te doen.” (Carlos Ruiz Zafón)

Een uitspraak van de bekende romanschrijver die ik las in het tijdschrift Verzin van Creatief Schrijven. Het zette me meteen aan het denken. Want Zafón slaat de nagel op de kop.
Uiteraard zijn er in het leven zaken waaraan je niets kunt veranderen. Dat hebben wij aan den lijve ondervonden die bewuste 18 augustus 2016 met de diagnose van Mona. Met de beste wil van de wereld kan je een geneeskundig verdict niet ongedaan maken, enkel en alleen door het heel hard te wensen. Waar je wel iets aan kunt doen, is hoe je ermee omgaat. En die knop hebben wij gelukkig heel vlug kunnen omdraaien.

Waar we de kracht vandaan haalden, weet ik niet. Misschien vonden we die bij elkaar. Misschien komt er op zo’n momenten een soort oerinstinct in een mens naar boven of misschien was het Mona’s optimistische vastberadenheid die ons voldoende moed gaf om terug te vechten. Waarschijnlijk een combinatie van dat alles, stevig onderbouwd met de helpende handen en vurige supporters aan de zijlijn.

Maar als puntje bij paaltje komt, heeft Zafón gelijk: de manier waarop we met een gegeven situatie omgaan, zegt veel over onze veerkracht en hoe we onszelf geleerd hebben met tegenslagen om te gaan. En dat heeft op zijn beurt te maken met onze voorbeelden: bij wie we zijn opgegroeid, wat we van hen hebben geleerd of net niet, op welke plaatsen het ons gebracht heeft en hoe we ons van daaruit tot het leven hebben leren verhouden. Wat hebben we onzelf eigen gemaakt? Waarbij voelen we ons comfortabel? Wat drijft ons net iets meer tot de rand van ons kunnen en welke innerlijke hulpbronnen kunnen we aanboren om vol te houden?

Ik kan uit dit alles alleen maar besluiten dat ik fantastische voorbeelden had. Dat ik het niet gekund zou hebben zonder die fundamentele basis van vertrouwen. Een warm nest dat me geleerd heeft dat het oké is om bang te zijn. Om je vleugels niet te vroeg uit te slaan en te wachten op dat ene zuchtje wind dat je voldoende geloof in jezelf geeft.

We zijn wat we ons herinneren. En ook al ben ik vandaag niet meer dezelfde persoon als vóór 18 augustus 2016, ik weet nu dat ik altijd stevige wortels heb om bij aan te knopen, ongeacht de bochten waarin mijn stam zich wringen moet. Het maakt mij misschien wat krommer, maar is het niet net door onze takken in een andere richting te buigen dat we een nieuwe lichtinval tussen het gebladerte ontdekken?

3 Reactie's
  • Joke
    Geplaatst op 20:20h, 03 oktober Beantwoorden

    Wauw wat mooi geschreven ❤️

  • Ingrid Iserentant
    Geplaatst op 09:33h, 04 oktober Beantwoorden

    Dat is weerom prachtig gezegd(of geschreven). We voelen ons vereerd een deeltje te hebben uitgemaakt
    van wie je bent geworden. We hebben zoveel bewondering voor de keuzes die je maakte en voor de moed waarmee je telkens
    terugvocht bij alles wat je overkwam.

  • Jan Vandenabeele
    Geplaatst op 16:15h, 04 oktober Beantwoorden

    Was iedereen maar in staat om via “introspectie” zichzelf op deze wijze te bevragen om tot een beter inzicht te komen van zichzelf ..… er zouden zoveel méér embryo’s uitgroeien tot gelukkige en volwassen wezens.

    Spijtig dat meestal de voorwaarden ( oa. de jeugdjaren , de opvoeders , de omgevingsfactoren e tc…) alsook voldoende inzicht bij velen ontbreken.

    Ook getuigt je blog van veel kwetsbaarheid … een belangrijke factor in de machowereld. . .

    Dit terzijde Elfi – je bekommernis om je gezin centraal te stellen steelt mijn bewondering . Ik kan niet anders dan mijn hoed ervoor afdoen en je danken om zoveel deelbaarheid !!!

Geef een reactie