Pleister

“Een pleister moet je altijd met een korte, snelle ruk verwijderen.” Een bewering uit mijn kindertijd die jarenlang is blijven hangen. En die complete – excusez le motbullshit is. Zowat alles aan die stelling is verkeerd – zeker als het over emotionele pleisters gaat – maar dan nog. Geen enkele verpleegster in het UZ Gent haalde het ooit in haar hoofd om één van Mona’s verbanden er in één krachtige beweging af te halen. Dat verwijderen ging gepaard met zachte stemmen, geruststellende woorden, doelbewuste maar voorzichtige rukjes aan de zijkanten van de plakker tot er een hoekje loskwam, vervolgens een volledige rand en ten slotte het hele hinderlijke ding. Ik hoef mijn ogen niet te sluiten om de scherpe geur van ontsmettingsalcohol te ruiken. Om het beeld van de lichtroze huid voor me te zien, waar de pleister een rechthoekige afdruk had gelaten. Zelfs op die omzichtige manier was het een herhaalde marteling. Een moment waarop we ons zaten te verbijten, Mona in het bed, wij ernaast. En hoewel Mona nooit wilde dat de verpleegster tot drie aftelde, telde ik in stilte de seconden tot het voorbij was, voor haar. Voor ons.

We zijn bijna drie en een half jaar verder nu. De wonde gaapt niet langer. Ik heb niet meer bij elke beweging het gevoel dat ik het vlees terug openrijt en er opnieuw bloed vloeit. De tijd heeft met voorzichtige steken de rafelige randjes terug bij elkaar gebracht, de wonde gezalfd met hoop en geloof, misschien een beetje schuchter vertrouwen zelfs. Beetje bij beetje ben ik de pleister gaan verwijderen. Eerst een hoekje angstvallig losgepeuterd. Teruggekleefd. Zou ik… Durf ik… Mag ik… Toch…? En toen dat wonderbaarlijk genoeg lukte, waagde ik mij iets verder, tot er plots een hele zijkant losschoot en ik een blik kon werpen op het litteken onder het verband. Mooi was het niet. Is het niet. Zal het ook nooit zijn. Littekens van die aard kunnen per definitie niet mooi genezen zijn. Maar ze kunnen wel helen. Vervagen. Ze kunnen verworden tot iets wat je tekent. Iets wat betekenis geeft aan de beslissingen die je in je verdere leven neemt.

Ik denk dat ik vandaag kan zeggen dat de pleister volledig weg is. Dat ik de laatste hardnekkige restjes lijm met mijn nagels heb weggepeuterd en de huid rondom ontsmet. Ik kan vandaag kijken naar die lichtroze, jonge huidlaag, er met mijn vingers over strelen en de zon toelaten er haar stralen op te werpen. Misschien brengt de zomer zelfs een beloftevol nieuw kleurtje.

3 Reactie's
  • Ingrid Iserentant
    Geplaatst op 16:57h, 31 januari Beantwoorden

    Een tekst die doet huiveren van emotie, maar zo hoopvol eindigt. Littekens hebben hun tijd nodig om te helen, maar eenmaal dit is gebeurd blijken ze je sterker te maken en hoopvol te kijken naar de toekomst.

  • Jan Vandenabeele
    Geplaatst op 12:21h, 01 februari Beantwoorden

    Het is inderdaad een hele kunst om pleisters erg zachtjes te verwijderen om geen nieuwe pijn en wonden te veroorzaken en vooral ook om de confrontatie met de wonde zo sereen mogelijk te laten verlopen . Alles heeft zijn TIJD nodig – zoals het spreekwoord ook zegt ” Tijd heelt alle wonden ” Laten we dit indachtig zijn bij kwetsbare mensen.

  • Kevin De Grande
    Geplaatst op 08:55h, 04 februari Beantwoorden

    Voor eeuwig ons litteken. I love you!

Geef een reactie