Something to lose

Tijdens het luisteren naar de radio deze ochtend, bleef er één zin uit een liedje van Lucas Graham in mijn hoofd hangen. You gave me something to lose. Het trof me omwille van de dubbele betekenis die erin schuilt. Hoe je zoveel met zo weinig woorden kan zeggen. En ook omwille van de herkenbaarheid van het kwetsbare. Want het is waar, hoe mooi het ook is om iets te krijgen van een ander, vanaf dat moment ben je ook uiterst kwetsbaar. Alsof je tegelijk met het verschaffen van het eigendomsrecht, ook de angst inademt om het terug kwijt te geraken.

Als je er bij stilstaat is het met alles zo. Vanaf de dag dat je geboren wordt – het geschenk van het leven ontvangt, om het in bijbelse termen uit te drukken – is er die onlosmakelijke gedachte dat er ooit een einde aan komt. Wat impliceert dat je je uiterste best moet doen er iets moois van te maken.

En dan is er de liefde, dat grote woord dat evenveel vertalingen als verwensingen kent en waar ik na al die jaren nog steeds niet wijs uit geraak. De onvoorwaardelijke liefde die ik voel voor mijn kinderen, de tsunami van emoties die gepaard ging met mijn zwangerschappen, hun geboorte, al hun eerste keren en de confrontatie met mijn grootste angst om te verliezen.

Het is net de immense kracht van de liefde die haar tegelijk tot de meest verpulverende emotie bombardeert. Net daarom dat we in onze andere relaties – partner, vriendschappen, familie – voorzichtiger zijn. Er zijn voorwaarden, de liefde is er geen vanzelfsprekendheid. Want met elk stukje van onszelf dat we delen met de ander, riskeren we het kwijt te geraken. Als er niet goed genoeg voor gezorgd wordt, als het niet met voldoende respect behandeld wordt, als we zonder meer voor lief genomen worden. We zijn in staat om lief te hebben MAAR er moet iets tegenover staan. We willen de garantie dat ons hart in betrouwbare handen is. En laat dat laatste nu net iets zijn, waarin ik al te veel teleurgesteld ben. Dat maakt het moeilijk om mijzelf volledig bloot te geven. Ik heb er jarenlang mee geworsteld, die strijd tussen mezelf durven loslaten en toch niet verliezen. En dat zorgde op lange termijn voor een gevoel van tekortschieten en tekort gedaan zijn. Hoe meer ik mijzelf in stukjes hakte om telkens een beetje meer te kunnen geven, hoe meer ik mijzelf kwijt geraakte. En hoe groter de angst om ook datgene wat ik van de ander kreeg, terug te verliezen.

En toch… ben ik blijven geloven in de liefde. Gelukkig. Dat is misschien wel de belangrijkste les die ik uit de onvoorwaardelijke liefde voor mijn kinderen heb geleerd: net datgene wat ons het meeste angst inboezemt, geeft ons ook de grootste reden tot geluk. Want pas als je de waarde van iets beseft, ben je ook bang om het kwijt te geraken.

You gave me something to lose. Het is een ode aan al diegenen die belangrijk zijn voor mij. Zonder jullie zou ik niets te verliezen hebben. En hoewel verliezen – net als de angst ervoor – pijn doet, het geluk dat ik ervoor in de plaats krijg, maakt het allemaal de moeite waard! Dankjewel om mij een stukje van jezelf te geven. Ik zal het met mijn leven bewaken.

Lucas Graham – Love Someone (official music video): https://youtu.be/dN44xpHjNxE

2 Reactie's
  • Jan Vandenabeelep
    Geplaatst op 07:43h, 18 oktober Beantwoorden

    Wijze bedenkingen, die ons bewust doen worden van de oppervlakkigheid van sommige vriendschappen. Het is goed en belangrijk een onderscheid te maken tussen facebook-vriendschappen en echte gevoelens.💜

  • Ingrid Iserentant
    Geplaatst op 08:57h, 18 oktober Beantwoorden

    Wat een prachtige en zo’n herkenbare blog.. Ieder die liefheeft (op gelijk welke fase in het leven)heeft dit zeker al meerdere keren ervaren,maar het zo glashelder kunnen weergeven in woorden blijft een unicum👏👌❤

Geef een reactie