Unfinished business

In mijn zoektocht naar wat mij energie geeft, moet ik noodgedwongen ook op zoek naar mijn energievreters. Dingen die – bewust of onbewust – aan mijn gedachten knabbelen en om het hardst schreeuwen om gehoord te worden. Of net stiekem in mijn oor fluisteren, hun geniepige best doen om op mijn gemoed in te werken en er terug een flinke deuk in te maken.

De aha-erlebnis trof me op een ontiegelijk uur in de ochtend. De zon – zeker in deze periode van het jaar, waarin ze haar licht zoveel korter over ons doen en laten laat schijnen – draaide zich nog eens behaaglijk om in haar hemelbed, maar ik was wakker. Klaarwakker van geest althans, lichamellijk besloot ik nog een beetje te doen alsof ik sliep, misschien kon ik mijn eigen lijf wel om de tuin leiden en viel ik terug in slaap. U wish…

Daar lag ik dus, in het duister, met wijdopen ogen en wijdopen gedachten. Het uitgelezen moment om een openbaring te krijgen. An epiphany, één van de woorden die in het Engels toch veel sprookjesachtiger klinken. Epiphany, ik maak me spontaan een voorstelling van een vederlicht elfje dat met een magisch toverstokje mijn hartenwensen komt vervullen. Maar goed, ik dwaal af van de kwestie.

In verwoede pogingen mijn geest lam te leggen en de slaap terug te vatten, merkte ik op dat ik steeds op hetzelfde punt in de knoop geraakte. In mijn hoofd wikkelde zich een verhaallijn af – iets wat ik daadwerkelijk heb meegemaakt – maar telkens op het punt gekomen waar het verhaal een einde moest krijgen (nog in het midden gelaten of dat nu goed of slecht was), liep ik vast. Uiteraard omdat dit mij ook in real life zo overkomen is en er dus ook geen echt einde voor het verhaal bestaat. En dat was nu net hetgene wat me zo dwarszat. Hoe ik ook probeerde om er zelf een vervolg aan te breien, welke uitkomst ik ook voor het verhaal bedacht, het klopte voor geen meter. Met als gevolg dat ik geen rust kon vinden. Een verhaal zonder einde en het lukte me niet er zelf een einde voor te vinden waar ik mij goed bij voelde…

Aanvankelijk begreep ik het niet goed. Waar schrijven vaak de oplossing is en het mij helpt om het leven in perspectief te zien, liet dat vermogen om de dingen in een pasvorm te kneden me nu volledig in de steek. Integendeel, ik werd kwaad en nerveus omdat het mij niet lukte mijn gedachten naar een volwaardig einde te leiden. Of op zijn minst een uitkomst waar ik me bij neer kon leggen. Ten einde raad nam ik mijn iPhone en maakte een notitie voor mezelf: “unfinished business”.

En met die ongedane zaken ben ik dus nu mijn tekst begonnen. Met het opklaren van de flarden in mijn hoofd en de verlichting die de zon en de dag met zich meebrachten, kwam er een inzicht. Niets wereldschokkends misschien, maar voor mij toch een belangrijk besef.
Het zijn ongedane zaken als deze, die voor mij persoonlijk een grote energievreter zijn. Ze slorpen mijn gedachten op. Telkens opnieuw overdenk ik ze, ga in de bochten van mijn geest op zoek naar oplossingen, waarbij ik veel te vaak een zijweggetje insla of van koers verander om uiteindelijk tot de slotsom te komen dat er geen volwaardig einde is. Geen verlossende finish die me van mijn kopzorgen bevrijdt. Want dat is het nu net met die unfinished business: zoals de naam het zelf zegt, ik ben er niet klaar mee. Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat iets of iemand in de weg staat. En als ik niet weet wat het juist is dat me dwarsboomt of als de persoon in kwestie er andere ideeën op nahoudt, wat kan ik dan anders dan proberen mijn geest om de tuin te leiden? Wat kan ik anders dan trachten zelf een verhaal te construeren dat me enigszins rust geeft? Het is een vorm van zelfbescherming. Iedereen heeft behoefte om – na een lange omzwerving – het hoofdstuk te kunnen afsluiten en met frisse moed aan een nieuwe bladzijde te beginnen. En dat bij voorkeur met een tevreden blik achterom. Met fijne herinneringen. Een gevoel van ‘t is goed geweest, nu ben ik klaar voor het vervolg of zelfs een volledig nieuw boek.

Maar zonder afsluiting rest er alleen een wrang gevoel van heimwee. Spijt zelfs. Van willen maar niet kunnen, van eeuwig op je stappen terugkeren en je afvragen waar het is fout gelopen en wat je over het hoofd hebt gezien.
Daar ligt dan meteen de uitdaging voor mij. Gezien er geen kant-en-klare oplossing is en ik er zelf in se niets aan kan veranderen, zit er niets anders op dan te aanvaarden dat sommige verhalen een open einde hebben. Net die openheid maakt het moeilijk om niet steeds achterom te blijven kijken, naar de deur die op een kier staat. Want wat als ik nu toch mijn voet er nog eens tussen wring? Als ik nu nog een laatste keer aanklop en…

Wie zal het zeggen? Wie ben ik om te beslissen wanneer een verhaal is afgelopen, als ik er zelf niet langer de auteur van ben.
En toch zal het moeten, wil ik mijn energie niet verspelen aan nutteloos gepieker. Dus trek ik in gedachten de deur dicht. Misschien vind jij op een dag de sleutel.

Ik heb er ooit een gedicht over geschreven, in een grijs verleden. Over het vermogen van ons brein om zich omzichtig om bepaalde herinneringen heen te wikkelen, om ons de kopzorgen over de ongedane zaken te besparen. En over het geluk dat je kan overvallen als die verborgen verhalen toch opeens een onverwacht goed einde krijgen. “Origami”: enjoy!

 

Origami

 Jij was ergens tussen de plooien
geraakt, verkreukeld

tot ik je achteloos openvouwde
en je met een glimlach

 – ken je me nog?
de plooien glad streek.

(© 2017 In de marge – Elfi Vandenabeele)

2 Reactie's
  • Ingrid Iserentant
    Geplaatst op 12:08h, 25 oktober Beantwoorden

    Wat een prachtige zelfreflectie ;eentje die zeer herkenbaar is voor velen van ons,alleen bezit ikzelf niet over het vermogen het zo poëtisch uit te drukken.Je perfectionisme zit hier ook wel mee te spelen.😉.Loslaten is de boodschap zegt men dan,maar hoe je dit moet doen ,daar ben ik zelfnog niet aan uit😕.Het “open einde”vind ik dan weer een geruststellende gedachte. Ook die “origami -gedachte”klinkt heel positief.👍❤

  • Jan Vandenabeele
    Geplaatst op 12:16h, 25 oktober Beantwoorden

    Ik begrijp het ;
    Het is de “ONVOLTOOIDE SYMPHONIE ” ( zoals Beethoven die componeerde – maar nooit afmaakte ).
    Heel vervelend maar o zo frustrerend .
    Zoals een plaat die blijft hangen en ….honderd keer hetzelfde stukje muziek laat horen ;
    Beethoven werd doof en kon het wellicht niet meer horen .
    Dit laatste wens ik je allerminst toe .
    Ik zou liever van je horen dat je de stekker hebt uitgetrokken waardoor je in een oase van stilte bent terecht gekomen .
    Maar ook DAT is moeilijk ; We zitten technisch gezien niet zo logisch in elkaar.
    Ik doe toch een wens nl; spring zuinig om met je energie en laat je lichaam en geest drijven op het ritme van MINDFULNESS; .

Geef een reactie