Voelsprieten

Communicatie als HSP*-er is geen lachertje. Het probleem stelt zich vooral in het feit dat communicatie op zoveel verschillende niveaus gebeurt. Als HSP ervaringsdeskundige kan ik ervan getuigen hoe moeilijk het is om uit te maken wat iemand nu eigenlijk hoofdzakelijk wil zeggen. Want waar iemand er misschien onder collega’s mee wegkomt met te zeggen dat het ‘helemaal geen probleem is dat haar voorstel niet werd weerhouden’, voel ik op datzelfde moment de teleurstelling die onder die mededeling schuilt en slorp deze als een spons onmiddellijk op. En zo gaat het met alle gelijkaardige voorvallen. Iemand zegt iets zus maar bedoelt het naar mijn aanvoelen zo en het wordt op den duur een huzarenstukje om al die schijncommunicatie en verborgen boodschappen te ontcijferen.

Ik heb er jarenlang mee geworsteld. Zo erg zelfs dat ik aan mezelf ging twijfelen. Was ik dan echt té gevoelig? Was ik dan diegene die moest leren eelt op haar ziel te kweken en me niet zo moest aanstellen? Ik vergelijk het graag met de filosofische gedachte van de boom die valt in een verlaten bos. Maakt de vallende boom geluid als er niemand is die hem kan horen vallen? Bij mij is het precies het omgekeerde. Elke seconde vallen er in mijn hoofd tien bomen om, maar ik lijk de enige te zijn die het hoort, waardoor ik me afvraag of ik het mij misschien maar inbeeld. Zijn al die prikkels er daadwerkelijk als ik de enige ben die ze opmerkt?

Intussen wéét ik dat ze er zijn. En dat het geenszins mijn verbeelding is die mij parten speelt. Ik zie, hoor, voel, ruik nu eenmaal driedubbel zoveel als de gemiddelde persoon (die we voor het gemak dan maar de niet HSP-er zullen noemen). Als ik een kamer binnenwandel waar twee mensen tegenover elkaar zitten, hoor ik meteen de ijzige stilte, voel ik meteen de kille sfeer, zie ik aan de verkrampte schouders en de snel neergeslagen blikken dat er een ferme haar in de boter zit, al wordt er nog zo overtuigend mogelijk geglimlacht en over koetjes en kalfjes gepraat.
Alles komt bij mij zoveel luider en overweldigend binnen. Dan is het niet verwonderlijk dat dit gevoel je kan verlammen. Meer dan eens ben ik zo’n kamer stotterend terug uitgelopen, met een rood hoofd en vol zelfverwijt, omdat ik niet normaal kon reageren. Als ze beweerden dat er niets aan de hand was, dan zou dat wel zo zijn zeker? En dan was ik diegene die problemen zocht waar er geen waren.

Het was dan ook zo’n verademing om op een dag te horen dat ik met mijn gevoel niet alleen ben. Dat er een naam bestaat voor de antennes waarmee ik geboren en getogen ben. Pas vanaf dat moment leerde ik mijn voelsprieten te zien als een gave. Als een manier om dingen bloot te leggen die anderen niet opmerken, waardoor ik er ook adequater op kan inspelen. Helaas neemt niet iedereen dat in dank af. Er rust een groot taboe op het open en bloot laten zien van je emoties. We zijn er doorheen de jaren zo goed in geworden onze ware gedaante te camoufleren maar ten koste waarvan? Ten koste van onze eigenheid, van ons contact met ons diepste zelf. Nog nooit waren er zoveel mensen met burn-outs, depressies en existentiële crisissen als vandaag. We zijn er zo goed in geworden onszelf te verbergen dat we zelf niet meer weten wie we zijn. En dat is iets wat ik nooit meer wil meemaken. Ook ik ben in die val gelopen. Net door mijn anders zijn, had ik het gevoel dat ik mij moest aanpassen. Dat ik mij meer volgens de norm moest gaan gedragen. En dus voegde ik mij naar wat ik ‘de norm’ achtte en vergat ik (bijna) wie ik was.

Tot mijn dochter zwaar ziek werd en ik noodgedwongen tegen de grenzen van dit eindige leven aanliep. Op dat ogenblik heb ik beseft dat niets of niemand het waard is om jezelf te verloochenen. Op het moment dat mijn wereld heel klein werd, drong het heel helder tot mij door. Dit leven, wie we zijn, is onze grootste kracht. En het is uit die kracht dat we moeten putten om iets op te bouwen. Vanaf dat moment ben ik milder geworden voor mezelf en van daaruit ook toleranter voor mijn omgeving. Ik kan nog steeds overweldigd worden door de gevoelens van anderen. Het blijft een constante evenwichtsoefening om anderen voldoende toe te laten zonder het gevoel te hebben mezelf te verliezen. Maar het is al heel wat dat ik me bewust ben van mijn gevoeligheden en dat ik er ook naar handel.
Ik durf nu ook zover te gaan dat ik mensen aanspreek op wat ik voel, eerder dan op wat ze mij vertellen. En gelukkig heeft dat ook al tot mooie verbintenissen en vriendschappen geleid. Want ondanks onze neiging om onszelf te verbergen, leeft bij velen blijkbaar toch de behoefte naar erkenning van wie ze écht zijn. En dan kan het zo’n deugd doen dat iemand je ook daadwerkelijk op die manier benadert.

Ik kan maar één goede raad geven en dat is om je gevoel te volgen. Als er iets is wat ik in al die jaren heb geleerd, dan is het dat mijn gevoel mijn meest betrouwbare richtingaanwijzer is. Dus maak ik er dankbaar gebruik van, zelfs al betekent dit dat ik af en toe met mijn kop tegen de muur loop. Als het een troost kan zijn, zolang jij niet diegene bent die muren om jezelf heen bouwt en die spreekwoordelijke muur aan iemand anders toebehoort, ben je op de goede weg!

*HSP = High Sensitive Person

Geen reactie's

Geef een reactie