Zomertijd

Het is grote vakantie en Beau slaapt al de ganse week tot na 9u00. Terwijl Mona voor de televisie lummelt – zij blijft een vroege vogel – maak ik alvast zijn ontbijt klaar voor straks, als hij nog warm van de slaap de trap afkomt en zich tevreden tegen me aandrukt. Wat een verschil met de jachtige schoolochtenden, wanneer alles volgens een vast schema verloopt en er weinig tijd rest voor knuffels en gelummel.

Vertragen. Het is een woord dat almaar vaker opduikt. In tijdschriften, reclamespots, interviews, workshops, noem maar op. Je zou het bijna een zegen kunnen noemen dat er dagelijks zoveel duizend kilometer file is, denk ik met enig leedvermaak. Dé ideale gelegenheid om te vertragen, zou je denken. Des te meer het verkeer vertraagt echter, des te broeieriger gaat het er binnenin ons hoofd aan toe. Verkeersagressie viert hoogtij, stoppen slaan door en menig hart slaat enkele tellen over in de ochtend- en avondspits.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik momenteel van thuis uit kan werken. Dat ik er écht kan zijn voor mijn kinderen, die me op dit ogenblik in hun leven het hardst nodig hebben. En ik hen, besef ik elke dag opnieuw. Want het is door hen dat ik mijn blik heb leren verruimen. Het is door wat we de afgelopen twee jaar hebben meegemaakt dat ik opnieuw heb leren vertragen. Als kind leef je nog in het moment, je bent je enkel bewust van het hier en nu en je probeert er alles uit te halen, zonder dat je het zelf beseft. Hoe mooi is dat? Waarom vergeten we als we ouder worden om het hier en nu te koesteren?

Ik betrap mezelf er zo vaak op dat ik vanaf het ogenblik dat ik mijn ogen open al plannen begin te maken: welke kleren ik ga aandoen, wat er op de boterhammen van de kinderen moet, wat er mee moet in de boekentassen, of ik nog moet stofzuigen of misschien toch beter morgen want vandaag moet ik nog naar de winkel en moet die belangrijke brief nog af en, en, en… Om dan nog maar te zwijgen over het afdwalen van mijn gedachten naar het weekend of de week erop of volgende maand wanneer we dat etentje hebben met vrienden en wat ik dan ook alweer kan klaarmaken om origineel uit de hoek te komen.

Ik hoor gestommel op de trap. De deur naar de woonkamer zwaait open en vliegt met een knal weer dicht door de luchtcirculatie van het openstaande schuifraam. Beau piept vrolijk om de hoek. Hij ziet er uitgeslapen uit. Met een tevreden glimlach op zijn snoet vlijt hij zich bij mij op schoot als ik neerhurk en hem een zoen op zijn voorhoofd geef. Ik houd me zo stil mogelijk en geniet ervan hoe we samen de tijd een halt toeroepen.

“Mm, choco!”, kirt hij, wanneer hij de boterham op zijn bordje ontwaart. In nog geen drie tellen zit hij aan tafel en smult van zijn brood. De wereld om hem heen herleid tot choco op een boterham. En de tijd om er intens van te genieten.

2 Reactie's
  • Ilse
    Geplaatst op 14:56h, 06 juli Beantwoorden

    Heel herkenbaar! Hoe wij altijd jachtig aan het plannen zijn als moeders, terwijl onze kinderen in het nu leven en genieten van de kleine dingen des levens ( zoals een broodje met choco 😉)

  • Ingrid Iserentant
    Geplaatst op 14:22h, 07 juli Beantwoorden

    Pas nu je blog ontdekt en gelezen..Ja, we zijn kinderen van een andere generatie en alles begint wat trager door te dringen en vaak sta k versteld van alle mogelijkheden van die computer.(waar Ilse die emoticon vandaan haalt is me nu nog een raadsel bv.)
    Maar we leren dapper bij en proberen bij te benen.. Van nu af aan volg ik je blog . Prachtig die weergave van zo’n doodgewone vakantiemorgen.

Geef een reactie